Spiritualiteit, de zorg en ik...

Spiritualiteit is een hot item op dit moment. Overal hoor je het terug maar hoe zit dit nu in de dagelijkse praktijk..? Elke nieuwsbrief willen wij een van onze netwerkpartners de kans geven om een praktijkervaring te delen. Zodat we elkaar kunnen inspireren en er op deze manier meer aandacht, bekendheid en bewustwording voor creëren.

DANKJEWEL
Vandaag bezoek ik, samen met haar dochter, mevrouw D. Drie maanden terug werd ze bij ons opgenomen met vergevorderde borstkanker. Ze is hier op de afdeling om te sterven. De zorg vroeg haar of ze behoefte had aan geestelijke verzorging. "Als die maar niet de hele tijd over doodgaan en zo begint." Daar hebben we het dan dus ook niet over. Wel hebben we het over haar inmiddels volwassen dochter die net moeder is geworden, en over haar werk, vroeger, in de kantine van de school. En we steken altijd even de kaars aan die in haar vensterbank staat. Een oude paaskaars is het, die ze kreeg in het jaar dat haar man overleed.


Mevrouw D. gaat hard achteruit. Lopen gaat eigenlijk niet meer, iedere inspanning kost haar enorm veel energie, en de pijn houdt haar 's-nachts steeds vaker wakker. Maar iedere avond opnieuw zit ze in de huiskamer aan de maaltijd. Alsof er niets aan de hand is.
Haar dochter heeft het moeilijk. Ze beseft dat ze binnenkort afscheid van haar moet nemen maar ze weet niet hoe. "Als ik er maar een klein beetje over begin wordt ze zo ontzettend boos", zegt ze als ik haar op de gang tref. "En dat maakt me zo verdrietig en zo bang. Dan denk ik: straks is ze opeens weg en dan hebben we niks meer gezegd."


Als ik tijdens de overdracht de verzorging spreek hoor ik dat zij met dezelfde vraag zitten als ik: "Hoe helpen we deze mensen om afscheid te nemen van elkaar zonder de gevoelens van mevrouw geweld aan te doen?"
"Kun je niet een keer met alle twee afspreken?" zegt Judith, die die dag de avonddienst heeft. "Ik bespreek het wel met mevrouw. Gewoon, niet te veel woorden. Kan best dat ze ja zegt."


Ze heeft dus ja gezegd. Een beetje tot onze verbazing. En vandaag zitten we bij haar – haar dochter en ik. "Wil jij de kaars aansteken?" vraag ik aan de dochter. "Dat doen we altijd als we elkaar spreken." Dat wil ze wel. Ze steekt de kaars aan en gaat weer naast haar moeder zitten. Haar moeder kijkt haar aan. "Dankjewel" zegt ze. De dochter huilt. "Jij dankjewel mama, je bent altijd een heel goede moeder voor me geweest." "En jij een hele goede dochter."


Als ik de afdeling afloop weet ik niet zo goed wat er is gebeurd. Zoals wel vaker. Spiritualiteit is nu eenmaal moeilijk te vangen. Maar er is wel iets gebeurd. En nee, daarvoor hoefde het niet over de dood te gaan. Juist over het leven. Dankjewel.

 

Door: Alice Bremmer, Geestelijk verzorger